Styczeń jest miesiącem Janusa, rzymskiego boga drzwi i bram, wejść oraz wyjść. Nawet, jeśli obchodzimy początek swojego świętego roku innego dnia, 1. stycznia jako początek roku świeckiego to czas, gdy patrzymy przed siebie oraz za siebie. Janus był bogiem o dwóch twarzach: jedną zwróconą ku przeszłości, a drugą ku przyszłości, zatem naturalne jest zastanawianie się w tym czasie nad tym, co było i nad tym, co mamy nadzieję, że wraz z nadchodzącym rokiem nadejdzie.
Refleksyjny 2015
Dla wielu z nas rok 2015 był rokiem śmierci – czasem tych bliskich dla nas, czasem tych, którzy zostali zabici w terrorze i przemocy. Myślałam, że temat śmierci będzie miał dla mnie kulminację w listopadzie, w Irlandii, kiedy odwiedzałam groby moich dziadków, ciotek oraz Olivii Durdin-Robertson (1919 –2013) ze Stowarzyszenia Izydy (Fellowship of Isis). Niestety, tak się nie stało. W wigilię dowiedzieliśmy o nagłej śmierci w rodzinie, a na drugi dzień, w Boże Narodzenie, otrzymaliśmy smutną wiadomość o śmierci mojej przyjaciółki, którą znałam od ponad 40 lat, Jean Morton-Williams (1928 – 2015), Arcykapłanki kowenu Bricket Wood (założonego jeszcze przez Geralda Gardnera), magini rytualnej, autorki oraz przez wiele lat sekretarza i w końcu przewodniczącej Federacji Pogańskiej.
Życia bogate duchowo
Zarówno Olivia jak i Jean były w podeszłym wieku, kiedy umarły. Olivia miała 96 lat, a Jean 87. Żyły bardzo długo i wygląda na to, że przeżyły swoje życia pełną piersią. I w rzeczy samej, obie żyły duchowo bogatym życiem, pełnym oddania i pracy dla Bogini. Obie spędziły dekady zarówno jako kapłanki, jak i pisarki, oraz administratorki i przywódczynie ważnych duchowych grup.
Przebywanie w świątyniach z Olivią jako kapłanką-wyrocznią, w jej rodzinnym Clonegal Castle w Irlandii, było głęboko poruszające. Równie głęboko poruszające było zobaczenie Jean jako kapłanki w jednej z gnostycznych mszy, które ona i jej mąż odprawiali od 25., a może i więcej lat, cztery razy rocznie w swojej świątyni usytuowanej w Londynie. Brytyjscy poganie i okultyści cieszyli się, gdy zaproszono ich na Mszę.
Olivia Robertson i David de Roeck w Świątyni Izydy, zdjęcie autorstwa Davida de Roecka pochodzi z WikiMedia
Obie panie z gracją łączyły przyziemność i duchowość, które to dodatkowo w przypadku Jean połączyło się z karierą zawodową jako psycholożki, która miała swój punkt kulminacyjny w posadzie dyrektora największej w Wielkiej Brytanii niezależnej, społecznej organizacji badawczej, SCPR, przemianowanej później na NatCen. Obie panie poprzez swoją pracę były osobami przekraczającymi ograniczenia.
Jednym z wczesnych magicznych przedsięwzięć Jean i Zacha było stworzenie serii konferencji „Mosty i Granice”, łączących ludzi z pogańskich oraz ezoterycznych społeczności. Dodatkowo Jean była główną działaczką w rozszerzaniu pracy Federacji Pogańskiej od kwestii ściśle wiccańskich do szerszych, ogólnopogańskich. Wizja Olivii odnośnie Stowarzyszenia Izydy również sięgała poza granice i była inkluzywna. Stowarzyszenie ze swoją minimalistyczną doktryną oraz strukturą zostało założony po to, aby ściągać do siebie ludzi ze wszystkich duchowych tradycji, by mogli uczcić Boską Kobiecość i znaleźć miejsce dla Bogini w świątyni serca.
Żyjąc życiem w pełni
Obie, Jean i Olivia, żyły pełnym i owocnym życiem do samego końa. Jean spędziła swoje ostatnie 25 lat pracując nad rozwojem Federacji Pogańskiej. Jej poprzednie akademickie artykuły, takie jak: „Użycie interakcji kodujących i uzupełniających wywiadów w celu zbadania rozumienia pytań kontrolnych.” (Sykes i Moreton-Williams, 1997) dały więcej możliwości dla ezoterycznych, ale jednocześnie równie wnikliwych prac. Tego lata książka „Bogowie wewnątrz” (Williams i Cox, 2008) została uzupełniona o książkę rytuałów pt. „Zabawa trwa dalej” (Cox, Williams i przyjaciele, 2015). Pomimo swojej długowieczności, obie kobiety zostawiły nas w poczuciu, że ich śmierć nastąpiła za szybko. Byłe one dwiema potężnymi, lecz jednocześnie pokornymi, magicznymi kobietami o niezależnych umysłach, które wciąż wywierają ogromny wpływ na swoje duchowe społeczności poprzez twórczość, rytualną obecność, a także przez szeroką międzynarodową sieć osobistych kontaktów. Obie umarły, mając jeszcze wiele do przekazania.
To wszystko sprawiło, że pod koniec 2015 roku pogrążyłam się w rozmyślaniach o życiu tych dwóch godnych uwagi kobiet, których duch dotknął mojego życia. Jean Williams była mniej publiczna i mniej płodna jako pisarka niż Olivia Durdin-Robertson, ale stanowiła ona centralną postać w pogańskiej i okultystycznej społeczności w Wielkiej Brytanii. Tylko kilka z bardzo rzadkich wywiadów z nią, np. ten dla „Wiccan Rede” ( Russel, 2004 ), można znaleźć w sieci. Jednakże pojawia się ona niby anonimowo w badawczych pismach wielu pogańskich nauczycieli akademickich – ci, którzy pracują za kulisami mogą być tak samo ważni i znaczący jak ci, którzy zajmują centralne miejsce na scenie. Jak można było się spodziewać, Jean nigdy nie chciała być przewodniczącą Federacji Pogańskiej. Ja i inni musieliśmy długo się wykłócać i perswadować jej, że w tym punkcie była ona potrzebna w centralnym miejscu. Z swoją urodzeniową koniunkcją Raka i Lwa Jean zawsze wolała dowodzić bardziej subtelnie, niemniej jednak robiła to.
Inspirujące światło
Olivia i Jean były osobami, które inspirowały innych do stawania się tym, kim i czym chcieli być oraz do znajdowania swojej własnej roli w szerszej społeczności. Były one silnymi kobietami, które wzmacniały innych. Były kobietami, które wiedziały, że ważne jest wykonanie zadań oraz to, że czas nie stoi w miejscu. I wiedząc to wszystko były zdolne wnieść tak wielki wkład w nasze życie. Na zakręcie roku możemy uhonorować ich życia i wspomnienia robiąc to, co robiły one – służąc innym, robiąc dziś to, co można zrobić jutro, oraz zdając sobie sprawę, że nieważne jak długo żyjemy, dla części z nas zawsze będzie za mało dni na zrobienie tego, co możemy.
Niechaj 2016 rok będzie rokiem kreatywnego działania, dawania innym oraz robienia użytku z tego, co musimy dać światu. Wokół nas jest wiele ciemności, lecz życia tych dwóch, które nas inspirują są jak światło w mroku, jak światło, które daje nam oczy, aby zobaczyć, co każdy z nas może zrobić i dać w hołdzie Bogini, jakkolwiek byśmy Ją nazywali, Tej, która jest Izydą o Tysiącu Imion.
„Jedyna chwila, która jest dla nas realna to ta, która właśnie mija, ponieważ tylko teraz mamy moc użycia naszej wolnej woli.
Przeszłość jest tylko widmowym światem, który nie daje się naprawić i który się nam wymyka, a przyszłość, zanim stanie się czasem obecnych wydarzeń, nie istnieje” Olivia Robertson „Field of the Stranger” [„Pole Obcego”], 1948, s. 70
Bibliografia:
Cox, Zachary, Jean Williams i przyjaciele. The Play goes on: Rituals of the Rainbow Bridge” [„Zabawa trwa dalej: Rytuały Tęczowego Mostu”], Londyn: Starfire Books, 2015.
Crowley, Vivianne. “Olivia Durdin-Robertson: Priestess of Isis.” In Female Religious Leaders in New Religious Movements [“Olivia Durdin-Robertson: Kapłanka Izydy. w: „Przywódczynie religijne w nowych ruchach religijnych”] pod redakcją Ingii Bårdsen Tøllefsen i Christiana Giudice’a. Londyn: Palgrave-Macmillan, 2017 (w przygotowaniu).
Pagan Pathfinders. “Jean Williams and Zach Cox Activities: The Gnostic Mass by Aleister Crowley.” [„Działania Jean Williams i Zacha Coxa: Gnostyczna Msza według Aleistera Crowleya” Pagan Pathfinders. 2011. (dostęp: 27.12.2015).
Robertson, Olivia. Field of the Stranger [“Pole Obcego”] Londyn: Peter Davies Limited and The Book Society, 1948.
Russell, Ash. “Pagan Pathfinder Extraordinaire: An Interview with Jean Williams.” [„Pogański Nadzwyczajny Poszukiwacz Ścieżek: Wywiad z Jean Williams”]. Wiccan Rede Online: Magazine for Wicca and Modern Witchcraft [Wiccańska Porada Online: Magazyn dla wiccan i wspołczesnych czarownic”], 2004. (dostęp: 28.12.2015).
Sykes, Wendy, and Jean Moreton-Williams. “The use of interaction coding and follow-up interviews to investigate comprehension of survey questions.” [„Użycie interakcji kodujących i uzupełniających wywiadów w celu zbadania rozumienia pytań kontrolnych.”] International Journal of Market Research 39 [„Międzynarodowy dziennik badań rynkowych 39”], n. 1 (1997).
Williams, Jean, and Zachary Cox. The Gods within: The Pagan Pathfinders Book of God and Goddess Evocations [„Bogowie wewnątrz: Księga ewokacji Boga i Bogini autorstwa Pogańskich Poszukiwaczy Ścieżek”]. Londyn: Moondust Books, 2008.